maandag 14 juli 2014

Ja Zuster Nee Zuster - Duifies, Duifies



Een paar weken geleden heeft een duivenechtpaar een nest gebouwd op de pergola in de voortuin. Een onooglijk nest, waarvan je verwacht dat het elk moment uit elkaar zal vallen.


Maar niets van dit al.
Pa en Ma Duif hebben eieren gelegd en weken lang om de beurt op het nest gezeten.


Het nest zit goed verstopt en is van de straat niet te zien. 


Maar uit het slaapkamer raam is het goed te zien en ook als je er vlak onder gaat staan.


En op een dag was er een jong.


Een onooglijk bruin donzig ding.


Met een hele grote snavel.


En na een paar dagen, was er nog een.


Ze groeiden als kool.


Het was superdruk op het nest. 
Vader of moeder Duif in het midden en links en rechts een jong.
Ik heb ze af en toe van dienst zien ruilen en een keer heb ik ze zien voeden.


En zelfs tijdens een ontzettende regenbui bleef alles in tact.
De duiven trekken zich niets aan van ons. Als we thuis komen, of weggaan; iets in de vuilnisbak gooien of de schuur in en uit gaan. Ze blijven roerloos zitten. 
Als of het vlucht instinct is uitgeschakeld.


Op een avond, bij het sluiten van de gordijnen van de slaapkamer, zag ik plotseling de 2 jonge duiven dicht naast elkaar op de pergola zitten. Vlak buiten het nest. Het was eigenlijk te donker om te fotograferen, maar ik wilde de kans niet voorbij laten gaan.


Vader of moeder kwam af en toe nog wel eens langs, maar daarna zijn de volwassen vogels  weg gevlogen en de jongen uitgevlogen.


De 2 jongen zijn nu op zichzelf aangewezen, maar elke dag komen ze terug. Dan zitten ze op de pergola en bekijken de wereld vanaf hun hoge plek. Het nest is leeg en wordt niet meer gebruikt.


Gisteravond kwam ik thuis en zag ik een schitterend moment. Een van de ouders was terug gekomen en er vond een prachtige begroeting plaats tussen de 3 vogels. Er werd met de kopjes tegen elkaar geschuurd, met vleugels over elkaar geaaid, op elkaar gesprongen. Het leek net een nest jonge hondjes, die over elkaar buitelden. Toen ze mij gewaar werden, vloog de volwassen vogel direct weg. Dat instinct is dus weer terug.


De 2 jonge vogels komen nog elke dag terug. Ik kan tegen ze praten, onder de pergola doorlopen, de plant op het tafeltje water geven. Ze blijven rustig zitten. Ik ben benieuwd of ze er morgen ook weer zijn.

Marina.

maandag 7 juli 2014

Om vervolgens in een stroomversnelling te raken.


Zomaar ineens is het zomervakantie.


Maar eerst krijg ik nog een prachtig kado,
 waarin  halfedelstenen verwerkt zijn.


Zie ik mijn geboorteland dagelijks op de televisie.


Zal ik het prachtige raam, dat op glas in lood lijkt en het niet is, 
niet meer dagelijks zien.


En ook deze mooie kunstwerken verdwijnen uit mijn blikveld.


Werk ik hier niet meer!
Want ik ben nu Schoolleider-in-Ruste!


Komt mijn leven in een wonderlijke en verwarrende spiraal terecht 
en leef ik van dag tot dag.


Krijg ik straks hopelijk heel veel tijd voor zoiets als dit.

Marina.

zaterdag 28 juni 2014

Soms lijkt de wereld even stil te staan........


om zich dan op zijn allermooist te laten zien.
Afgelopen woensdag hebben de 750 kinderen van de school waar ik, 
nog even, 
directeur van ben,
 voor mij gezongen en gedanst 
en kreeg ik 32 prachtige
bloemen stengels met papieren bloemen. 
De een nog mooier dan de andere.


Ik mocht op het podium zitten,
 terwijl zij uit volle borst de ene na de andere prachtige tekst zongen
en mij daarmee tot tranen roerden.


Ik heb tekeningen, brieven en gedichten gekregen, 
waarin de kinderen mij beschrijven in de liefste bewoordingen 
en mij het allerbeste wensen.
Ik heb handjes en kusjes en knuffels gekregen.
Ik ga namelijk met pensioen.
En wat is pensioen, dan?
vroeg een van de kleintjes.
We gaan straks allemaal op vakantie, 
zei ik, 
en na de vakantie komen jullie terug op school
en ik niet. 
Want ik heb voor de rest van mijn leven vakantie!
Toen de school uitging, 
hebben de 2 adjunct-directeuren 
mij door een haag van kinderen gejaagd 

En mijn collega's?
Zij hebben mij een prachtig en spetterend feest bezorgd. 
Ze hebben voor mij gezongen, 
ze hebben mij toegesproken, 
ze hebben een quiz over mij gespeeld. 
Ze hebben zulke mooie en lieve dingen over mij gezegd. 
De hele zaal was versierd met rode slingers en rode vlaggetjes. 
Op de tafels lagen rode tafelkleedjes. 
Er waren rode servetjes en rode bordjes. 
Ze weten dat ik van rood hou'. 
Er was heerlijk eten en hele mooie muziek.
Er waren gasten, er waren vrienden en mijn familie was er ook.
En Taante is gekomen. 
Ze heeft mij tot Miss Communicatie gebombardeerd, 
met sjerp en bloemen en al. 
Maar de sjerp moest ik weer terug geven 
en de bloemen heeft ze mij weer afgepakt 
en aan mijn moeder gegeven!
En aan het einde heeft zij mij tot Consul-hulp-tante benoemd. 
En dat is een eer, hoor!


Ik heb prachtige kado's gekregen en heel veel bloemen.


In zulke schitterende kleuren.


Mijn huiskamer staat vol vazen met bloemen 
en het het ruikt er heerlijk.


Ik heb quiltlapjes gekregen!


En een eigen geldboom!


Jullie mogen 3 keer raden wat ik daarvoor ga kopen!


En bij het afscheid nemen, 
kreeg ik van elke collega een potlood, 
ik spaar potloden, 
met een persoonlijke wens er aan! 
Een hele vaas vol!
Er staan zulke lieve dingen op de kaartjes.



Dit is wel een heel bijzonder kadootje. 
Een oud-collega heeft gedacht: 
Wat jij kan, dat kan ik ook, 
maar dan van keramiek. 
Ze heeft een quilt tegeltje gemaakt.
Met een wens achterop.
Is het niet geweldig leuk?


En als klap op de vuurpijl 
ga ik eind augustus een bezoek brengen 
aan Highclere Castle in Engeland. 
In en rondom dit kasteel wordt de televisie serie 
Downton Abbey opgenomen. 
Mijn collega's weten dat ik daar graag naar kijk 
en hebben, samen met mijn man, dit voor mij geregeld.
We knopen er dan nog een weekje Londen aan vast.

Mijn hoofd gonst nog na van alle mooie woorden en alle feestelijkheden.
En een glimlach is sinds woensdag niet meer van mijn gezicht verdwenen.
Het is heerlijk nagenieten van dit prachtige feest.
Nog een week en dan is het echt zo ver. 
Dan ga ik met pensioen!

Marina.

dinsdag 24 juni 2014

Een middag, 3 juffen.


Dit is Betty Prins. 
Zij maakt prachtige quilts. 
Zij kan er heerlijk over vertellen.


Dit is haar 2e quilt, 
toen ze er "nog geen verstand van had". 


En dit is haar schitterende hartjes-familie quilt. 
Er zitten borduursels in met initialen van alle familie leden van toen. 
Want inmiddels zijn er kinderen bijgekomen. 
Bij de quilt hoort een boekje, 
waarin verteld wordt wie de mensen uit de quilt zijn.


Nagemaakt van een velletje kado papier, 
gekregen toen ze lid werd van het Quiltersgilde.


Mandjes, zover het oog reikt.


Zulke prachtige stofjes.


Aan het einde van haar verhaal 
bezwijkt het rek bijna onder de mooie lading.

's Middags geeft Betty een workshop 
en leren we jojo's maken voor een klein wand quiltje.


Juf nr. 2 Judith Ebbelaar vertelt over haar Dear Jane quilt.


Ze vertelt levendig over de geschiedenis van de quilt, de maakster Jane Stickle
en over de periode, waarin de quilt gemaakt is. 


Dan begint ze te vertellen over haar eigen quilt.


Het wordingsproces, de vergissingen, de problemen.
Het spannende ervan.


En bij elke zin wordt "het jurkje" anders.


Hmm, wat is dit voor een stofje. ;-)


Strapless?


Even de andere kant laten zien.


Kan ook als rokje.


En hoe staat dit?


Judith houdt van haar quilt.


En dat is uit haar hele verhaal te horen en te voelen.


En wij mogen iets met haar meemaken.


Ze leert ons werken met scheurvlies. 
Een wondere vinding, 
die freezer paper en paternoplaat malletjes overbodig maakt.
En daar heb ik wel oren naar, 
want de Scrappy Red en Scrappy Blue hebben ontzettend veel malletjes, 
die ik niet meer hoef te maken!


Dit is juf nr. 3 Gerda.
Zij heeft met ons hexagonnetjes gemaakt.


Maar eerst liet zij ter inspiratie de prachtigste hexagonbloemetjes zien.


Zo mooi uit de stof geknipt.


Zulke lieve stofjes.


Gerda demonstreert het gebruik van het wieltje 
en vervolgens hoe je de stof moet plakken. 
Toen ik er zelf mee aan het werk ging, 
hielp zij mij met advies over het vasthouden 
van zowel het wieltje als de plakstift, 
zodat je geen tijd verliest met telkens oppakken van het gereedschap. 
Het is wel echt een handigheidje dat je moet oefenen.
En ik heb zowaar mijn eerste hexagon gemaakt en er zelfs 2 aan elkaar genaaid!
Ik ben nu helemaal voorbereid op de hexagonnetjes, 
die ik voor de Mysterie van Di Ford moet maken!

Het was een hele leuke dag op de Summerfair van Petra Prins in Zutphen.
Prima verzorgd en goed georganiseerd.
Met veel inspiratie!
Daar kan ik enorm van genieten.

Marina.