woensdag 30 oktober 2024

Een quilt van een niet-quilt.

 November 2023 heb ik de jaartraining Eco Printen bij Ambermaakt afgerond.

Na een jaar lang allerlei technieken, verschillende stoffen en bladmateriaal uitgeprobeerd te hebben, hebben we een eindwerkstuk gemaakt.

Ik heb gekozen voor het bewerken van een lap ruwe zijde, dat voorbewerkt was, bedekt met bladeren gedoopt in ijzersulfaat en bedekt met een deken dat geverfd was met Brazielhout. Het geheel is 3 uur gestoomd in een langwerpige stoomkist.

In de zomer van 2023  ben ik met Ambermaakt naar een eco-print 4-daagse geweest, alwaar wij, in vrijwel dagelijkse stromende regen, prachtige prints gemaakt hebben. Er was meer dan genoeg aan verschillend blad materiaal om leuke prints te maken. We hebben op de laatste dag met Brazielhout gewerkt en ik vond dat zo'n verrassend resultaat. 


Brazielhout geeft een rode/cyclaam kleur aan katoen als het erin geweekt wordt. En de katoen geeft de kleur weer af aan de zijde als het er mee gestoomd wordt. Bijzonder voor mij is dat Brazielhout afkomstig is uit BraziliĆ«, mijn geboorteland, en dit hout heeft het land zijn naam gegeven! Toen ik dit lapje zag, wist ik direct dat ik het wilde toepassen op mijn eind werkstuk.


Amber had de lap ruwe zijde al voorbewerkt en 's morgens ging het katoenen laken direct in de pan met de snippers Brazielhout en kon een paar uur koken en kleur opnemen. De snippers gingen in een groot kruidenei.


Je zag onmiddellijk de kleur er af komen.


En het laken werd cyclaam rood. Prachtig.



Ik had een behoorlijke voorraad blad meegenomen. Roos en Geranium uit mijn eigen tuin, Amberblad, dat ik verzameld heb bij een lange rij Amberbomen in mijn wijk, Eikenblad hortensia uit mijn tuin, Kastanje blad dat ik ooit in Almere van een kastanjeboom heb geplukt en vervolgens heb gedroogd. Robertskruid en Geranium, dat ik vers heb geplukt.

En ik had ook wel wat nodig!

Ik had geen specifiek patroon voor ogen. Ik hou' erg van random.


Aan het eind van de morgen was het naar mijn zin en 
konden we naar de volgende stap gaan.


Het laken was in het verfbad cyclaam kleurig geworden en na het goed uitwringen kon het als deken over de bladeren op de zijden lap gelegd worden. 


Daar ging plastic overheen om doordrukken te voorkomen en met de deegroller werd alles goed aangedrukt. En vervolgens strak, met hulp, op een lange ronde lat gerold.

Dat was echt wel even een klus!


De opgerolde, omwikkelde en met touw opgebonden rol ging in de grote stoomkist 
om 3 uur te stomen!


Wat er uit kwam was zo een grote verrassing!


Ik wist gewoonweg niet wat ik zag!


De zijde was helemaal roze geworden.


De blad afdrukken waren prachtig. Zelfs het gedroogde Kastanje blad 
had een mooie afdruk gemaakt.


De grote verrassing was dat er 2 afdrukken zijn. De zijden lap, die roze is geworden en de katoenen lap, die zijn rode kleur vrijwel helemaal aan de zijde heeft afgegeven en min of meer grijs is geworden. En ze zijn spiegelbeeldig!


Ik was er zo blij mee!


Na het spoelen, drogen en strijken heeft het nog een hele tijd geduurd voor ik wist wat ik met de lap wilde doen. Ik wilde hem in geen geval versnijden en 
wat doe je als quilter dan?


Je maakt er een quilt van. Er moest een rand omheen en de enige stof, 
die wat mij betreft in aanmerking kwam was..... Grunge.


Dus togen wij naar Quiltkompas, waar Ineke met engelen geduld stoffen 
uit de kast haalde voor bies en rand.


En toen nog een keer.


Afgelopen zomer heb ik de randen er aan genaaid. Dat was wel even spannend, want de ruwe zijde rekt een beetje. Maar het is goed gekomen.  En toen de Eco quilt gequilt. Dat was ook best wel een avontuur, 
want ik had nog nooit een top van ruwe zijde gequilt. 


De zijde wilde niet erg hechten aan de Hobbs en dus moest ik wel redelijk dicht op elkaar quilten. Maar met het lichtgroene garen is er weinig van het quiltwerk te zien. De spanning was tijdens het quilten prima, want het 
cyclaam kleurige garen van de achterkant is er niet doorheen gekomen.

En dit is het resultaat.


Ik ben er super blij mee!

Groet, Marina.

zaterdag 6 juli 2024

You win some, you loose some!

 

Mijn quiltinzending voor de tentoonstelling in de Elzas is niet geselecteerd en wordt straks niet tentoongesteld. Jammer, maar helaas. Het was een leuke quilt om te maken en in het najaar is hij wel te zien op een tentoonstelling in het noorden des lands. You can't win them all, zal ik maar zeggen.

Bij het afmaken van de quilt waren nog wel een paar complicaties. Geen ernstige, maar wel grappig om te vermelden. De quilt moest 80 bij 100 cm zijn, voorzien van tunnel, lat en hoes. In de 'latten voorraad' had ik een lat, met oogjes, in de goede maat. Erg fijn, want dat scheelde een trip naar de Praxis en een restant lat van een ongeregelde maat, die misschien tot in de eeuwigheid in de schuur in de weg zou liggen. 


Een hoes had ik ook, want hoorde bij de quilt, van de eerder genoemde lat. So far so good! Ik heb stof gesneden voor de tunnel en de tunnel voorbereid met zoompjes aan alle kanten. Toen ik de tunnel ging aannaaien, vond ik hem wel een beetje aan de brede kant. Maar ja, alle zoompjes zaten er al in en die ging ik echt niet uithalen en opnieuw doen en de tunnel bleef nog wel voldoende binnen de quilt. Een tunnel aannaaien is niet mijn favoriete bezigheid en toen dit af was, slaakte ik een zucht van opluchting.

Ik wilde lat en hoes alvast te voorschijn halen om alles bij elkaar te hebben liggen. Ik liep naar de kast waar de hoes al jaren ligt en daar ligt hij niet. Hmm. Vervolgens nog een paar andere mogelijke plekken bezocht, maar de hoes was nergens te vinden. Ik werd een beetje ongerust en een beetje boos (op mijzelf). Waar is de kleine hoes??? Ik heb het hele huis afgezocht, in elke kast gekeken, ook de meest onwaarschijnlijke, maar de hoes was weg en bleef weg. Ook al zocht ik meerdere keren op dezelfde plek. Je kent dat wel, laat ik nogmaals eens kijken, want misschien heb ik er wel overheen gekeken. Nou, nee hoor. Geen hoes. Ik had totaal geen zin om een nieuwe hoes te maken. Dat is best een klus met gladde voering en al en zo'n kleine hoes gebruik je bijna nooit. Ik heb even overwogen de quilt niet in te sturen. Uiteindelijk heb ik besloten de quilt in de grote hoes te doen en de hoes met veiligheidsspelden de juiste maat te geven. Pff. Gedoe, maar alla, we gaan verder.

Ik stak de lat in de tunnel van de quilt, om hem op te rollen en tot mijn verbazing was de lat te groot, te lang. He? Wat? Wat is hier aan de hand? Krijg nou wat? Ik heb de lat opgemeten. Het is de goede maat, oogjes er aan, alles klopt. Ik was totaal verbijsterd. Hoe kan dit nou weer? 

Na enig gepieker, ben ik de quilt gaan opmeten. Wat denk je wat? De quilt is 75 cm breed ipv 80 cm. !!!???!!! Hoe kan dat nou? En toen viel het kwartje, met een harde knal!


Op zeker moment heb ik de top in wording opgemeten. Elke rij van boven naar beneden werd 5 cm breed. Ik stelde vast, dat er nog 2 rijen aan de zijkant gemaakt moesten worden en 1 rij aan de onderkant voor de precieze maat van 80 bij 100.

En ik weet nog heel goed, dat ik 1 rij aan de rechterkant gemaakt heb en 1 rij aan de onderkant en toen de quilt heb afgewerkt. Het is niet bij mij opgekomen om de top nog even een keer te meten. Waarom zou ik. Dat had ik immers al gedaan. De stof voor de achterkant was een lap, die groot genoeg was. Meten niet nodig, even als de tussen vulling. 


De hele handel is op de longarm gegaan en doorgequilt. Ging overigens fantastisch. 


Bies gemaakt. die maak ik altijd een beetje aan de ruime kant, onzichtbaar aangezet en vastgemaakt. Klaar is kees, iedereen tevreden.

Ik begreep toen wel waarom de tunnel een beetje te breed was. Die heb ik gemaakt voor een quilt van 80 cm. En als die dan 75 cm is, tja, dat verklaart het wel. Ik heb weer overwogen de quilt niet in te sturen. Hij voldeed immers niet aan de voorwaarden en de lat was te lang. 


Daar was natuurlijk wel een mouw aan te passen. Vriendin Carla had een super handige elektrische zaag en in no time was een stukje lat afgezaagd. Gaatje voorgeboord en het oog er weer ingeschroefd.

Je zag echt niet dat de quilt eigenlijk een tikkeltje te smal was. En zo heb ik hem weggebracht. En nu is hij niet geselecteerd. Het moest gewoon zo zijn!

Moraal van dit verhaal: altijd alles nog ff nameten!

En waar de kleine hoes is? Geen idee!

Groet, Marina.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...